Adem ve Havva
Güneş, göğün kenarına doğru yuvarlanırken, cennet toprağı soluk altınla yıkanıyordu. Işık, devasa ağaçların arasından dökülerek dalların ucunu tutuşturuyor, yaprakları yaldızlı kanatlara dönüştürüyordu. Adem ve Havva çıplak ayaklarıyla yosunlara basarak yürüyordu; ayaklarının altındaki dünya, sanki onlar için nefes alıyor, yumuşak, esnek bir deri gibi dalgalanıyordu. Adem ile Havva, zamanın henüz bir yöne akmadığı o gün batımlarından…
