TEK DİŞ

PROLOG: BOZKIR

Uçsuz bucaksız bir gök; kenarı ufka sürülmüş bozkır. Gün doğarken geceyi taşıyan nem, düzlüğün üstünde ince bir buğuya döner. Otların arasından bir kanat kalkar, dar bir yay çizer, yeniden yeşile konar. İncecik kanatlı bir beden, sapın kaburgasına diş salar; yemyeşil bir lif, yarısı yenip yarısı sararmaya bırakılır. Zıplar, kemirir, solar, sararır. Sarardıkça sararan bir tekrar.

Yakından bakıldığında sararan çizginin ucunda başka bir çene bekler; siyah ve parlak çeneler ayıklar, parçalar, sürükler. Bu çeneler çoğalır ve gittikçe genişleyen, kalabalıklaşan, yerin ağzına ulaşan patikalarda birleşir. Öğütülmüş otları ve tohumları yutan bir kara delik, sırayla göğün beyazlı mavisine, kısa kızılına, yıldızlı siyahına, yine kızılına ve tekrar mavisine bakar. Maviden kızıla yavaşça geçer; kısa kızıldan siyaha, sonra yine kızıla ve maviye… Yerin ağzından midesine dolar. Karanlık ve koku tarafından yönetilen bir ağız: öğütülmüş bitkiyi yutan, sesi olmayan bir çukur. İçeride rutubet sayılır. Dışarıda güneş unutulur. Yüzey aynı kalır; altında dizgi sürer.

Mavi, kızıl, siyah, kızıl, mavi, kızıl…

Bir kanat zıplar, dar bir yay çizer, yeşile konar.

Siyah parlak çeneler ve patikalar…

Bir an, patikaların üstüne dört ayaklı ve dişli bir gölge düşer. İlk adım yanından geçer, ikincisi havayı yoklar, üçüncü adım ise patikaların birleştiği noktaya, yerin ağzına iner. İnce tavan çöker; tünellerin boğazı kapanır. Bir boru susar; bir kapı içeriden kilitlenir. Dördüncü adım başka bir ritme karışır. Delik yüzeyden silinir. Parlak siyah çeneler kısa bir an dağılır; sonra görünmez bir komutla yeni bir hat çizer. Dingin yüzey yerinde kalır; altındaki dizgi başka bir yerden yeniden başlar.

Dişli, yeşilin suyunu koparır; sapın ince damarından serinlik ağzına akar, ama yetmez. Gözler fazlayı arar. Patikaların birleştiği yere bakar; nemin sızdığı, çenelerin istiflediği o noktaya. Toprağın yumuşak yerini sezer; ön tırnak içeri iter. Karanlık açılır: nem, tohum, biriktirilmiş lif. İki diş toprağa dalar. Çenenin saydığı dağılır; çenenin istiflediği saçılır. Kimi tohum dört yana fırlar; kimi nem toprağın başka katına sızar; kimi lif rüzgarın iplerine dolanır. Bir diş bir taşa çarpar. Yerin ağzı bir toz duman içinde susar. Düzen bozulmuş, fazla dağılmış, sayım silinmiş.

Tek Diş başını kaldırır. Dil toprağın tuzunu ve kaybettiği dişin kanını yoklar; burun daha derinlerdeki nemi koklar. Patika uzar. Adım kalkar. Tek Diş, midesinde tohumun ağırlığı, nemli lifin ısısı, çenenin biriktirdiği mevsim ile yoluna devam eder. Nem, lif ve tohum tek dişin midesinde ağırdır, fazlası adım adım toprağa dağılır; bir yerde düşen tohum, bir yerde sızan nem, bir yerde çözülen lif.

Başını ufka çevirir; ısı havayı görünmez bir camın arkasına sıkıştırmışken adımlarını uzatır. Gölge kısalır. Patika uzar. Otlar ıslık çalar; taş karşı koyar. Dingin yüzey altta süren savaşı saklarken Tek Diş ilerler: kokunun peşinde, isteğin ince ipiyle ufka doğru. Bulacağı suyu düşündükçe düşünce susuzluğu keskinleştirir. Hava sıcakla titreşir. Adımlar kısalır, nefes derinleşir, susuzluk keskinleşir. Göğüs içinde kaburga titreten bir tambur çalar.

Yolun kıyısında kemikler belirir. Güneşte beyaza dönmüş kaburgalar, kumun ağzından taşmış kemik uçları ve bunların arasından fışkırmış çeşit çeşit otlar, nemli burun… Kemik öbeğinin merkezinde, bir zamanlar midenin olduğu yerde yeşermiş uzaklardan bir demet, biraz miras. Adımlar bu sessiz tanıklıkların arasından geçerken daha da ölçülür; saçılmış omurlar, patika üstünde kırık yolcular gibi.

Gök kızarır ve kararır. Rüzgar sürer; ıslıklar çoğalır. Tek Diş, yerden yarım yükseklikteki kaburgayı, kaburganın rüzgarla sürüklenenlerden biriktirdiği toprağı ve içinde büyüttüğü otları siper alır. Derin bir uykuya dalar. Gün ağarırken uyanır; otları yer, kemikleri koklar, kökleri kazar. Kazıdıkça bir kafatası çıkar; dişsiz, boş, tanıdık. İrkilir ve uzun süre bakar. Toprağın altından çıkan bu dişsiz, kendisi gibi ama dişsiz. Tek Diş ile dişsiz yüz yüze gelir; biri toprakta, biri ayakta. Bir an ne yönü bilir ne adımı. Sonra burun çalışır; koku yön verir. Titrek, kayıp adımlarla yola koyulur.

Adımlar ilerledikçe bozkır değişir. Önce bir ses, toprağın altından gelen ince bir hışırtı. Sonra bir başkası; bir tıkırtı, bir çırpınış, bir kanat sesi. Otların arasında bir gölge kayar; taşın altından bir başkası çıkar. Sabahın çiyi her yüzeyde birikmiş: taşta, yaprakta, ölü kabuğun oyuklarında. Toprak altında tüneller genişlemiş; üstünde patikalar çoğalmış. Gagalının önceki baharda durduğu yerde bir çiçek açmış; tek, sarı, eğri. Yanında bir tomurcuk; onun yanında bir başkası. Kanat sesleri birikir, gövdeler çoğalır, kokular katmanlaşır. Toprağın altından serinliği koklayan, gövdesinde damlayı saklayan, sırtını çiye çevirip sabahı içen, gölgeyi iki taşın arasına katlayıp orada sabreden birileri. Hepsinin dili kısa, hesabı uzundur. Gündüzü kısaltır, geceyi uzatır, çiyi beklerler.

Sonunda ufukta bir çizik belirir. Yerin dudakları ayrılmış gibi ince bir yarığın etrafında pus yükselir; hava bir an için nefesini tutar. İki yamaç yavaşça birbirine yaklaşır; aralarında belli belirsiz bir orman silüeti asılıdır. Bu, suyun adını yüksek sesle söylemeden verdiği işarettir. Tek Diş kulaklarını gerer, burnunu rüzgara bırakır; kalbin tamburu biraz yavaşlar.

Ürkütücü bolluk karşısında temkinli adımlarla ilerler. Gölgeye yaslanır ve rüzgarı karşıdan alır. Taşın üstüne basarken ses çıkarmaz. Gözü otların arasındaki aralıkları sayar; kulağı görünmeyen bir kanadın keskin kıvrımını yakalar. Koku belirginleşir; ıslak toprak, söğüt kabuğu, yosunun ince tuzu. Adımlar yine küçük kalır. Yeni bir dil; yeni bir yasa; yeni bir düzen. Adım kalkar, orman bekler.

BİRİNCİ GÜN: DOĞUM

Orman geceyi sakladı; şafakta ağır ağır geri bıraktı. Yosun gövdelerin dibinde ıslak durdu. Kökler yeraltında birbirine haber taşıdı. Kırık dallar toprağa düştü; rüzgar aralarına girdi, çıktı. Yaprak damarlarında uyku çözülürken sis gövdelere sürtündü. İnce, beyaz, sessiz.

Tek Diş ormana girdi. Adımlar küçüktü; kulak açıktı. Ürpermiş burun her şeyi ayrı ayrı saydı. Bozkırda koku tek gelirdi; nem, tuz, kan. Burada katman katman geliyordu; çürüyen kabuk, taze yaprak, ıslak toprak, mantar, çiçek, hayvan nefesi. Göz alışamadı; kulak yakalamaktan yoruldu. Gövde durdu, bekledi, sonra bir adım daha attı.

Su sesi, yaprak hışırtısından ayrıştı ve belirginleşti. Tek Diş o sese doğru yürüdü: temkinli, ölçülü, her adımda zemine kulak vererek. Soğuk ve berrak kıyıya vardığında durdu; dipte taşlar görünüyordu. Uzun uzun içti. Sonra başını kaldırarak kıyının ötesine baktı. Yumuşak toprak, koyu gölge, her yanda yeşil; bozkırda bir ömür aradığı her şey burada üst üste yığılmıştı. Oraya birkaç adım attı. Bedeni akıntıda döndü, battı, yüzeye çıktı ve düşünmeden yüzmeyi hatırladı. Kıyının öbür tarafına geçtiğinde kaslar gevşemişti; nefes derindi. Bedeni bozkırın tozundan arınmıştı ve ormanın kokularıyla bezenmişti.

Kıyı boyunca ilerledi. Bir yerde toprak özellikle yumuşaktı; kökler arasında gizlenmiş bir çukur. Tırnak içeri itti, toprak verdi. Nem, kök, böcek, tohum. Fazla buradaydı, derinlerde birikmiş, olgunlaşmıştı. Tek Diş yedi. Yedi ve yedi. Duraksadı, yeniden yedi. Mide doldu, ağırlaştı, adımlar kısaldı. Gövde içinden genişledi; ama bu sefer yalnızca yemekten değil. İçeride başka bir ağırlık vardı; sessiz, ılık, kendine ait.

Loşluk dağılmadan Tek Diş yere yakın bir gölge kurdu. Gövdesi içinden çözüldü; yavaşça, ağır ağır. Orman bekledi. Toprak bekledi. Su aktı ama daha yavaş aktı; sanki o an için nefesini tutuyordu. Sessizlik kalınlaştı; bir şey dolmak üzereydi. İlk yavru düştü. Küçük, ıslak, titrek. Toprak onu aldı, yumuşadı, tuttu. Gözler henüz açılmamıştı; burun henüz ilk kokusunu bilmiyordu; bacaklar henüz kendi ağırlığını tanımıyordu. Ama içeride bir şey vardı; o şey onu topraktan kaldıracaktı.

İkinci yavru düştü. Orman biraz daha ağırlaştı. Üçüncü ve dördüncü. Her biri dünyaya yeni bir ağırlık kattı; her biri bozkırın diğer ucundan geldi ve ormanda süte doydu. Çiy sıçradı. Su birikintileri gökyüzünü kırdı; bulutlar iki kez, kuşlar üç kez göründü. Dingin ritim ağırlaştı; sonra yeni sesleri de alarak akışa döndü. Günler geçti ve her günün tekrarında adımlar biraz daha güçlendi, burunlar öğrendi. Kokladılar, yediler ve derinleşip uzayan patikalar oluşturdular.

Bu patikalardan biri suyun kıyısında tek bir elma ağacına ulaştı. Dalları suya eğilmiş, meyvesi ağır, toprağa düşenler her sabah yenileniyor, yerini bir yenisi alıyordu. Tek Diş ve yavrular o ağacın altında dolaştı; önce kokladı, sonra tattı, sonra bırakmadı. Taze elmayı diş kırdı; çürümüş olanı dil tanıdı. İkincisinin tadı farklıydı. Tatlıdan öte, ekşiden öte. Dilin gerisinde ince bir yanma, kafanın içinde hafif bir dönme, adımların altında yumuşayan bir toprak. Yavrular sendeledi, birbirlerine çarptı, düştü, hoşnutlukla kalktı. Gökyüzü biraz eğrildi, ağaçlar biraz sallandı. Sınırlar çözüldü; nerede bittiği nerede başladığı belirsizleşti. Yavru muydu, toprak mıydı, su muydu; ayırt edilemedi. Her şey biraz daha parlak, biraz daha yakın, biraz daha aynıydı.

Yavrular tohumlarla doldular; biri yüzerek, diğeri kazarak tohumları saçtılar. Sendeleyen adımlarla birlikte tohumlar toprağa karıştı. Bir kısmı kıyının çamuruna düştü, bir kısmı köklerin arasına girdi ve bir tekrarı başlatıp yeni meyveler vermek üzere suyun kenarındaki ıslak toprakta uyudu.

Mavi, kızıl, siyah, tohum, kök…

Bir elma ağacının yanında diğer elma ağacı belirdi. Dallar suya eğildi; meyveler ağırlaştı; toprak elma kokusuyla doldu. Elmalar olgunlaştıkça başkaları da geldi; önce küçük kanatlar, sonra daha büyükleri; önce ince bacaklılar, sonra daha ağır adımlılar. Ağaç verdi, alan geldi, açlık yedi, meyve düştü, tohum uyudu. Bolluk arttıkça gelen çoğaldı; gelen çoğaldıkça bolluk saçıldı. Kıyı, orman ve hatta hava bile bolluğun örtüsüyle kaplanmıştı.

Bir elma ağacı sallandı; bir meyve düştü. Toprakta yuvarlandı, kıyının eğimine uydu, suya girdi. Su onu aldı, sürükledi, taşıdı. Nereye gittiği belli değildi; meyve bilmiyordu; su sormuyordu. Yalnızca akıyordu, yalnızca taşıyordu. Elma akıntıda döndü, battı, yüzeye çıktı, döndü. Bir kavise girdi, oradan bir başkasına. Tıpkı yavrular gibi, tıpkı tohumlar gibi, tıpkı Tek Diş gibi. Her biri nereye gittiğini bilmeden düşmüştü; hiçbiri sormadan akmıştı. Bir ufuktan diğerine toprak onları yazmıştı, su onları taşımıştı. Fırlatılmış, sürüklenmiş, kök salmış ve çoğalmış.

Tohum suya, dal çiçeğe, Tek Diş elmaya, yavru süte, toprak çürüğe doydu; tohum suya döndü.

İKİNCİ GÜN: SEÇİM

Tohum suya doymuştu; dal çiçeğe; toprak meyveye. Doluydu, taşıyordu, akıyordu. Sabah çiyle açıldı; öğle ısıyla genişledi; her yüzeyde bir parıltı, her dalda bir soluk vardı. Yavrular suyun kıyısında oynadı; kanatlar otların arasından kalktı; ponpon kuyruklu küçük bedenler çiçeklerin dibinde zıpladı, durdu, kokladı, yine zıpladı. Dalların arasında yuvalar vardı; yuvalarda yumurtalar. Kovuklarda petek, petekte bal. Çiçeklerin üstünde kozalar, kozaların içinde bekleyen kanatlar. Anne gövdelerin altında süt; toprakta meyve, dalda çiçek. Hava polenle ağırdı. Bir yaprak süzülerek düştü, suya değdi, halkalar çizdi. Her şey yumuşaktı; her şey yavaştı; her şey güvenliydi. Her şey üretiyordu; her şey biriktiriyordu.

Tohum, kök, yaprak, meyve, tohum…

⚠ UYARI: Bu noktadan itibaren şiddet ve grafik betimleme içerir. Atlamak isteyenler bir sonraki işarete kadar geçebilir.

Uyarı yoktu. Ansızın açlık geldi. O kadar şiddetliydi ki ağaçlar çiçek döktü; dallar titredi; uğultu sustu, su kıyısındaki halkalar bozuldu. Çiçeklerin arasından bir gölge fırladı, çene kapandı, ses kemikte kırıldı, kemik etin içinde ezildi.

Baygın ponpon kuyruk gözlerini bir midenin içinde açtı; asit kürkünü yedi, nefesini yaktı. Üstüne bir parça bacak eklendi, biraz çamur ve hatta bir dal parçası. Tek yönlü, karanlık, ılık, dar ve geri dönüşsüz bir vakum.

Aç pençe ortadan girdi; aç kanat yukarıdan kesti; aradan bir yavru kaçtı, aç kuyruk yanlardan sardı. Pençeler dişlere karıştı; dişler toynaklara; toynaklar pençelere. Bir çene bir karnı seçti; karnın sahibi derisinin altını ilk ve son kez gördü; sıcak ve parlak, dışarıda. Sonra baş düştü. Korkuyla ciğerlerine dolan nefes, kopuk boğazından boşaldı. Kan toprağa değdi; toprak emdi, daha istedi. Çene bir kuyruğu buldu; bir başka çene o kuyruğu soydu.

Yuvalar devrildi; yumurtalar kırıldı, sarısı toprağa aktı ve kabuğu çamura karıştı. Petek ezildi; bal toprağa sızdı, üstüne kan karıştı; tatlı ve demir, aynı gölcükte. Kozalar yarıldı; içlerindeki ham kanatlar henüz uçmadan dağıldı. Anne sütü kanla aktı, beyaz ve kızıl, yan yana. Zehirli iğne kopuk bir toynağı soktu; toynak irkildi ve durdu. Otlar, fidanlar dümdüz oldu; ağaçların dalları kırıldı; kıyı boyunca dizilmiş ne varsa yere serildi. Çiçekler ipek kanatların altında ezildi; tatlı polen, ekşi safra, demir kan. Hepsi aynı havada.

Suya atlayan yavruyu kıyıda bekleyen aldı; yarı suda yarı çenede parçalandı, su kızıla döndü, sonra berraklaştı, sonra yine kızardı. Bir başkası çamura gömüldü, nefesini tuttu, üstünden ağırlıklar geçti, geçti, geçti; bir tanesi durdu, kokladı, eşeledi, buldu.

Bolluğun yumuşak toprağı şimdi çamurla, kanla, kırık dalla, artık bedenle, akmış yumurta ve sütle doluydu. Sabahın çiyi artık görünmüyordu; her yüzey başka bir şeyle kaplanmıştı. Biriktirilen ne varsa açılmış, dökülmüş, dağılmıştı; kabuk yumurtayı, petek balı, gövde sütü, koza kanadı koruyamamıştı.

Bolluk bir mevsimde dolmuştu; şimdi bir öğleden sonrada boşalıyordu. Biriken her şey, korunan her şey, saklanan her şey; hepsi bir anda açıldı, hepsi başka bedenlere geçti, mideler midelere dağıldı.

⚠ Hassas bölüm sona erdi.

Sonra seçim durdu; başladığı gibi bitti aniden. Aç gölgeler doydu; tok gölgeler sessizce çekildiler. Geride ağır soluklar, ıslak çeneler ve bir talan alanı bıraktılar. Eksik dolmuştu.

Tüm bunlar olurken Tek Diş yana kırmıştı. İlk çığlıkta bedeni bir an o yöne döndü; bir adım attı, üç toynak havalandı. Kendisine çarpan büyük kütleyi sonradan anladı. Yavrularından uzaklara sürüklenmeye direndi ancak karşı koyamadı. Savruldu, döndü, suya yuvarlandı.

Su soğuktu ve düşüş aniydi. Yön kayboldu; döndü, battı, yüzeye çıktı, döndü… Sonra bir ayak dibe değdi; sonra bir başkası. Akıntı onu karşı kıyıda bıraktı. Çamura yığıldı; su gövdesinden aktı; böğrü inip kalktı. Sonra hiçbir şey. Bir süre hiçbir şey ve derinleşen bulantı.

Dünya geri geldi. Uzak boğuk sesler, kırık renkler… Gerçek değildi. Gövde oradaydı ama ona ait değildi; bacaklar başkasının bacağı, nefes başkasının nefesiydi. Tek Diş baktı ama görmedi; durdu ama orada değildi. İkisi arasında bir yerde, bir boşlukta asılı kaldı. Hangisi gerçekti? Kaç yavru kaldı, bilmiyordu. Hangisi kaçtı, hangisi düştü, bilmiyordu. Ama bu bilmezlik şimdi başka türlüydü; soru bile soramıyordu. Yalnızca bir donukluk; yalnızca bir uğultu; yalnızca gerçek olmayan bir şimdi.

Gövde ağırdı; ama bu ağırlık taşınacak bir yük değil, kalkılamayan bir taştı. Eksik onu bulmuştu; başka türlü, sessizce, içeriden. Uzun süre kımıldamadı. Sonra, kendi kararı olmadan, bir bacak kalktı; sonra bir başkası. Patika değil; yalnızca uzaklaşma. Tek Diş yürüdü; nereye gittiğini bilmeden, neden gittiğini sormadan.

Geride, talan alanının ortasında, yarıda bırakılmış bir gövdenin üstüne bir vızıltı kondu. Daha doğrusu ve yanlışı, iyisi ve kötüsü, güzeli ve çirkini, eksiği ve fazlası olamazdı.

ÜÇÜNCÜ GÜN: ÇÜRÜME

Kayan bir toynak, ona tutunamayan bir diz, çamura bulanmış bir göz üzerinde Tek Diş ilerledi. Bir hendeğin ağzına geldiğinde duramadı; hendek onu aldı, uyku ile uyanıklığın arasındaki o adsız aralıkta sakladı, üstüne kapandı ve karanlık dolar dolmaz rüya geldi.

Orman içinde su akardı; sonra bozkır geldi, sonra yine orman, sonra yine su. Yerler birbirine karıştı, biri ötekinin içinden geçti. Altın ışık hüzmeleri içinde oynayan yavrular vardı ama yüzleri yoktu; sesleri vardı ama kelimeleri yoktu. Fazlanın mutlu sarhoşluğuna bir kütle çarptı, bir anda savurdu; ama düşüş ağır, zaman su gibi duruydu. Seslendi, ancak nefesi çıkmadı. Su aldı, döndürdü, taşıdı; bir elma yuvarlandı, suya girdi, kayboldu. Tek Diş olup biteni izledi, izlerken dev bir elmanın üstünde yürüdüğünü gördü; her nasılsa adım atan o değil, dönen elmaydı. Sonra kendisi de elma oldu, sonra tohum, sonra yavru, sonra yine Tek Diş; hangisi olduğunu bilemedi. Gün, gecenin içinde liflerine ayrıldı; korku sudan koptu, suya geri yazıldı; gövde gölgeden koptu, gölgeye geri yazıldı. Toprak yukarıda eti nasıl söküyorsa, zihin aşağıda günü öyle söktü ve sindirdi.

Sonra rüya da çözüldü; renkler söndü, sesler dağıldı, geriye yalnızca dönen bir karanlık kaldı. Ama o karanlıkta dolaşan deneyim yalnızca Tek Diş’in değildi artık; köklere sızdı, toprağın altındaki o sessiz ağ boyunca yürüdü. Bir bedenin yaşadığı korku, beden değiştirerek ve ilk anlamını yitirerek sonraki rüyalara karışacaktı; kaynağı unutulmuş, sözsüz ama bilinen.

Hendek onu bir mevsim tuttu, sonra bir mevsim daha; yağmur yağdı ve toprağı yumuşattı, kar yağdı ve toprağı kapadı, güneş açtı. Tek Diş bütün bunların altında, olmak ile olmamak arasında asılı kaldı.

Öte yanda, talan alanına ilk inen vızıltı oldu, bir vızıltı bin oldu; yarıda bırakılmış gövdeler şişti, gevşedi, açıldı, deri çözüldü, lif dağıldı, kemik göğe açıldı. Kurtçuklar sardı, sessiz ve sayısız ve sabırlı ve biçimleri birbirine taşıdılar: ponpon kuyruğun kürkü toprağın koyusuna, aç pençenin kası köklerin suyuna, yaprak ete, et yaprağa aktı. Kim av kim avcıydı, kim yavru kim anneydi, artık ayrılamadı; koyu, ılık, isimsiz bir varlık çorbası kıyı boyunca yayıldı ve sınırlar burada da inceldi. Gövde gövdeye değdi, son başlangıca değdi. Toprak bu çorbayı yudum yudum okudu, okuduğunu köklere yazdı, kökler birbirine fısıldadı; öyle ki bir ağacın bildiğini öteki duydu, bir kıyının kaybını bütün orman saydı. Sonra vızıltılar çoğaldı, kıyıyı aştı, ormanın içine yürüdü ve beraberlerinde görünmeyen, kokuyla yayılan, dokununca bulaşan bir şey taşıdılar; kanatlar düştü, gözler buğulandı, gövdeler ısındı, titredi, durdu. Çürüme yalnızca ölüyü değil diriyi de aldı; bolluğun bıraktığı fazla şimdi başka bir fazlaya, hastalığa döndü.

Bir mevsim daha geçti. Hendek yeniden ısındı ve yayılmakta olan o karanlık vızıltı bulutu en sonunda toprağın altına, Tek Diş’e ulaştı; onu da kendi karanlığının içine, o isimsiz çorbaya katmaya kalktı. Ama bu beden henüz dağılmamıştı; kulak silkindi, kuyruk savruldu ve Tek Diş vızıltılı karanlığın içinden güçlükle doğruldu. Toprak onu bıraktı, ya da o topraktan çıktı, hangisi olduğu belli değildi; bir göz açıldı, sonra öteki, karanlık çözüldü, ışık sızdı.

Hendek belleği almış, geri vermemişti; uyku yalnızca yorgunluğu değil, geçmişi de yutmuştu. Yeni doğmuş gibiydi ama yavru değildi, yaşlıydı, yorgundu; boş bir levha değil, silinmiş bir levha, üstünde izler duran ama kırık dökük.

Bu boşlukta yalnızca açlık konuştu ve açlık her şeyden eskiydi. Mide gövdeyi sürükledi, burun suyu seçti ve Tek Diş yürüdü. Soğuk ve berrak ama tanıdık olmayan kıyıya vardı, içti ve içerken çamurun içinde kıyıya vurmuş yuvarlak, koyu, çürümüş bir elma gördü; uzun yol almış, suda dönmüş, kıyıda kalmış, çürümeye bırakılmış bir elma. Ona yaklaştı, kokladı; içeride bir şey kıpırdandı ama yüzeye çıkmadı. Sonra dili değdi.

Ve şimşek çaktı.

Her şey bir anda, tek bir tatla geri geldi: bozkır, susuzluk, kemikler, dişsiz kafatası; orman, su, bolluk, elma ağacı, sarhoşluk, yavrular, gölge, çene, asit, vakum, nefes, çarpışma, batma, savrulma… Rüyanın söküp dağıttığı ne varsa, tat hepsini tek hamlede yerine oturttu; çünkü çürük elmanın tadı ilk sarhoşluğun tadıydı ve ilk sarhoşluk son huzurdu. Hatırladı; kim olduğunu, ne kaybettiğini, neyi geride bıraktığını hatırladı.

Hatırlamak gövdeye de indi. Dil eski yerini yokladı, kaybettiği dişin boşluğunu arayacaktı; ama boşluk büyümüştü. Bir diş daha aradı, bulamadı; öteki de gitmişti, karmaşada, kütlede, suda, bir yerde, fark edilmeden kopmuştu. Tek Diş artık tek dişli değildi; dil çıplak diş etini boydan boya yokladı, ne bir uç buldu ne bir kök, yalnızca düz, boş, yumuşak bir sınır. Ve o sınırı yoklarken bozkır geri geldi: toprağın altından çıkan o kafatası, dişsiz, boş, tanıdık, kendisi gibi ama dişsiz. Karşısındaki artık toprakta değildi, kendi ağzındaydı; o gün irkildiği gibi yine irkildi, ama bu sefer kaçacak bir yön, dönecek bir yüz yoktu. Kendinden kaçamadı.

Artık tek dişli değildi. Dişsiz tüm bunları düşünürken yavaş yavaş gömüldüğü çamurdan doğruldu ve karşı kıyıya baktı.

Karşıda, asıl kıyıda, alet tutan eller geldi; yakıcı ve beyaz bir tozu çürüyen ne varsa üstüne serptiler. Koku kesildi, vızıltılar dağıldı, çorba dondu, hastalık sustu; doğanın durduramadığını durdurmuş, çürümeyi avuçlarına almışlardı. Sonra toplamaya başladılar. Önce çürüyeni: kemiği, deriyi, yarı dönüşmüş bedeni. Sonra duranı: daldaki meyveyi, yuvadaki yumurtayı, kovuktaki balı, gövdedeki sütü, otlayan, uçan, sürünen ne varsa. En sonunda kökü: fideyi, tohumu, ağacı gövdesiyle. Toprağın okuyacağı, bir ağzın doyacağı ne varsa aldılar; uzağa, bir çizginin ardına, geldikleri yere taşıdılar. Saydılar, topladılar ve gittiler. Geride bir orman kaldı; ama meyvesiz, tohumsuz, soluksuz, bir çöl kadar aç.

Meyve, tohum, fidan, kireç, çöl…

Eller suyu da aldılar; nehrin suyu azaldı. Dişsiz diz boyu suyu geçti, ormanın içine yürüdü ve aradığı dünyanın yerinde bir boşluk buldu. Yavru yoktu. Dal boştu, yuva boştu, kovuk boştu; ne bir meyve, ne bir tohum, ne soluk alan bir şey. Bir zamanlar bolluğun taştığı yer şimdi kuru, beyaz, sessizdi; bozkırı geride bırakmıştı, ama bozkır onu burada, ormanın ortasında bulmuştu. Burun aradı, bulamadı; toprak okunacak bir şey sunamadı.

Kirecin tüm kokuyu hapsettiği ormanda kırık dalı, ezik çimeni ve uzaklardan bir koku bulutunu takip etti. Açlık onu kokuya çekti. Yalnızca yürüdü, bozkırda olduğu gibi; ancak bu kez yerin midesine dalacak dişleri yoktu. Sabah çiyi yaklaşırken bir duvara tosladı ve durdu; ucu bucağı görünmeyen bir duvar ve arkasındaki koku bulutu.

DÖRDÜNCÜ GÜN: DUVAR

Duvar ahşaptı; uzundu, düzdü, ucu bucağı görünmüyordu. Tek bir eğri yoktu üstünde, tek bir gedik; her kalas ötekinin aynısı, her aralık ötekiyle eşit. Dişsiz, duvar boyunca yürüdü, kokladı, bir geçit aradı. Açlık sabırsızdı ama gövde dayandı; sonunda iki kalasın gevşediği bir yer buldu, burnunu soktu, omuzladı, sıkıştı, geçti. Ahşap inledi, sonra sustu. İçeride başka bir dünya vardı.

Burası orman değildi. Toprak düzeltilmiş, çizilmiş, bölünmüştü; her şey dik açıydı, her açı ölçülüydü. Ağaçlar sıra sıra dikilmişti, aralıkları parmakla ayarlanmış gibi eşit; otlar tek boyda kesilmiş, kenarları çizgiyle hizalanmıştı. Hiçbir şey kendi istediği yerde değildi; her şey kendine ayrılan yerdeydi. Doğanın dağınık, taşkın, kör bolluğu burada sayılmış, ayrılmış, hizaya dizilmişti. Yığınlar vardı; eşit, paralel, numaralanmış gibi. Kaplar vardı; kapaklı, sıralı, mühürlü. Bir yanda meyve, ölçülüp ayrılmış; bir yanda tahıl, tartılıp yığılmış; bir yanda saklanmış et, asılıp kurutulmuş. Koku bile düzene girmişti; her koku kendi köşesinde duruyor, ötekine karışmıyordu.

Fazla buradaydı. Ama akmıyordu.

Kireç, çöl, duvar, duvar, duvar…

Ormanda fazla taşardı, dökülürdü, başka bir ağza akardı; burada durdurulmuştu. Sayı onu yere çakmıştı; çizgi onu bölmüştü; kilit onu kapamıştı. Yerin ağzı yoktu burada, yutan bir karanlık yoktu; yalnızca kapalı kaplar, kapalı ambarlar, kapalı kapılar. Akışın yasası kesilmiş, yerine başka bir yasa konmuştu: biriktir, ayır, say, tut.

Bahçenin ortasında bir gövde uzanmıştı. Yan yatmış, ağzı açık, soluğu ağır ve düzensiz. Yanında devrilmiş bir kap, kabın ağzından sızmış ekşi üzüm suyu, toprağın çizgili yüzeyinde dağılmış. Bekçi içmiş ve sızmıştı. Demek sarhoşluk burada da vardı, tıpkı ormandaki elmada olduğu gibi; fazla, biriktireni de deviriyordu. Düzeni kuran, kendi düzdüğü çizginin ortasında, kendi fazlasıyla yıkılmış yatıyordu. Dişsiz ona baktı, bekledi; gövde kıpırdamadı, yalnızca soludu. Tehlike uyuyordu.

Sonra açlık konuştu.

Dişsiz ilk yığına daldı. Çizgi bozuldu, sıra dağıldı, sayı şaştı. Meyveyi devirdi, tahılı saçtı, kabı kırdı, mührü çiğnedi. Kapalı olan açıldı, sıralı olan karıştı, tutulan yeniden yere döküldü. Yedikçe yedi, tıpkı ormanın ilk gününde olduğu gibi. Ama o gün doğanın taşan fazlasını yemişti; bu gün insanın kilitlediği fazlayı yiyordu. Her devirdiği yığın bir sıranın sonu, her dağıttığı kap bir sayımın bozuluşuydu. Dişsiz yedikçe geometri çözülüyor, çizgiler eğriliyor, düzen ormana dönüyordu. Gövde ağırlaştı, doydu, şişti; ama durmadı, duramadı. Kilidin karşısında istenç, açlığın eliyle yine kazandı.

Sonra bir koku geldi; öbürlerinden ayrı, tanıdık, sıcak, kendinden. Dişsiz dikkat kesildi. Yığınların ötesinde alçak bir yapı; kapalı bir kapı, ardında soluk alan gövdeler. Bir ahır. Yaklaştı, kokladı ve buldu: kendi kanından, kendi karnından, kendinden bir koku. Sağ kalan yavru oradaydı; talandan kurtulan, sonra çamurdan alınan, sonra duvarın ardına kapatılan. Fazla gibi o da sayılmış, ayrılmış, tutulmuştu.

Kapı bir sürgüyle kapalıydı. Dişsiz, burnuyla itti, çıplak ağzıyla zorladı, sonunda omzuyla devirdi. Sürgü kırıldı, kapı açıldı. İçeride ürkek, sıkışık, sıralı gövdeler vardı. Her biri bir bölmede, her bölmede bir numara, duvar içinde duvarlar… Dişsiz, bütün duvarları açtı. Yavru öne çıktı; koku kokuyu tanıdı, gövde gövdeyi, kan kanı.

Dişsiz, onları girdiği yere, kalasların gevşediği gediğe doğru sürdü. Yavru sıkıştı, geçti, dışarı süzüldü; ardından öbürleri, biri biri ardına, gedikten ormana, açıklığa, dağınıklığa kaçtılar. Kapatılan sürü yeniden serbest kaldı; sayım bir kez daha bozuldu, tutulan bir kez daha aktı.

Sıra Dişsiz’e geldi. Gediğe koştu, burnunu soktu, omuzladı; ama geçmedi. Gövde geçmiyordu. Çok yemişti; doymuş, şişmiş, ağırlaşmıştı. Girerken sığan beden, dolduğu için sığmıyordu artık. Bolluk onu içeri almış, şimdi içeride tutuyordu. İttirdi, zorladı, sıkıştı; kalaslar inledi ama vermedi. Yediği fazla gövdesinde duruyor, gövdesini gedikten geçirmiyordu. Doyduğu için tuzağa düşmüştü; aynı kilit, başka bir biçimde, onu da kapamıştı.

Panik geldi. Geri çekildi, başka bir çıkış aradı, çizgiler boyunca koştu, köşelere tosladı; bahçe bir labirent gibi kapanıyordu çünkü her şey düz, her şey kapalı, her şey ölçülüydü. Ormanda her yön bir yoldu; burada her yön bir duvardı. Dönerken sızmış gövdeye çarptı. Bekçi irkildi, kalktı, doğruldu. Bir an iki şaşkın göz bir dişsiz gözle karşılaştı. Sonra bir ses yükseldi, bir bağırış; sonra başka sesler, başka gövdeler. Yapılardan eller çıktı, ışıklar belirdi, ayaklar koştu. Bahçe uyandı; düzen, bozulanı kovalamaya kalktı.

Dişsiz kaçtı. Çizgileri çiğnedi, sıraları yıktı, yığınların arasından geçti; arkasında sesler, ayak sesleri, yaklaşan eller. Açıklık aradı, hep kapalı buldu; boylu boyunca bir duvar. Sonra su kokusu geldi, ardından duvar bitti ve su setini gördü. Duvarın bir kenarı nehre bakıyordu; toprak orada yükseliyor, biriken su taşıp bir uçuruma varıyordu. Dişsiz oraya koştu, son kokuya, son açıklığa. Bir yanda aşağıda akan su, bir yanda yaklaşan gövdeler, arkada hep o duvar.

Döndü. Karşısında mızraklılar vardı; bu kez uzakta, yüzsüz değil. Yüzleri vardı, gözleri vardı, korkuları ve öfkeleri vardı. Biri öne çıktı; bir kol savruldu, bir ıslık sesi duyuldu. Mızrak dümdüz bir çizgi çizdi; havada, düz, Dişsiz’e doğru. Ve mızrak gövdeye girdi. Derin değildi belki ama yeterdi. Dişsiz geri sendeledi; toynak boşluğu buldu, kıyı çöktü, gövde devrildi.

Ve düştü.

Su soğuktu, tıpkı o gün olduğu gibi. Ama bu sefer panik yoktu, çırpınış yoktu, batmamak için bir çaba yoktu. Akıntı onu aldı, döndürdü, taşımaya başladı; o bıraktı. Bir kez battı, bir kez yüzeye çıktı, son kez baktı: yukarıda duvar, kıyıda yüzler, elde mızrak. Sonra su yüzeyi örttü. Kıyıda kalanlar bakakaldı; mızrağı atan öne çıktı, öbürleri ona döndü. Onu kaldıran, onu anan, onu kahraman ilan eden bir uğultu yükseldi duvarın dibinde.

İnsan, insanın hanesine bir zafer yazdı. Dişsiz, tüm varlıkların hanesine…

BEŞİNCİ GÜN: SAÇILMA

Su yüzeyi kapandı, ses dindi, kıyıdaki uğultu uzaklaştı. Ama suyun altında, görünmeyen yerde, asıl olan başladı.

Gövde aktıkça açıldı, açıldıkça dağıldı. Deri çözüldü, lif gevşedi, midenin tuttuğu ne varsa suya bıraktı. Duvarın ardında sayılan, ayrılan, kilitlenen bütün o fazla; meyve, tahıl, tohum, kök; şimdi bir gövdenin içinden geçip yeniden akıntıya döküldü. Su onu aldı, böldü, taşıdı; tıpkı ilk gün o tek elmayı aldığı, böldüğü, taşıdığı gibi. Sayılmış olan saçıldı, birikmiş olan yola çıktı, kapalı olan suyun bütün kollarına açıldı.

Ve su, taşıdığını tek tek bıraktı.

Bir tohum sığ bir kıyıya vurdu; çamur onu aldı, üstüne kapandı, sakladı. Bir başkası daha aşağıda, bir gölgenin altında durdu; toprak onu okudu, içine yazdı. Bir parça lif suyun yüzünde sürüklendi, bir dala takıldı, kurudu, havaya karıştı. Yarı çözülmüş bir meyve sığlığa çöktü; bir yüzgeç ona yaklaştı, ısırdı, taşıdı; pulların altında, suyun derininde başka bir mideye, başka bir yola. Kıyıda bir çene bekliyordu; suyun getirdiğini aldı, parçaladı, yerin ağzına sürükledi. Bir kanat alçaldı, suyun yüzündeki bir kırıntıyı kaptı, uzağa, bambaşka bir kıyıya götürdü. Gövdenin son parçası dibe çöktü, çamura gömüldü, yavaşça toprağa döndü; bir zamanlar yerin ağzını açan diş, şimdi yerin kendisi oluyordu.

Sonra zaman aktı, mevsim döndü.

Duvar, duvar, su, tohum, kök…

İlk yeşil, tohum ve toprağın bildiği bir yerde çıktı; kimsenin dikmediği, kimsenin saymadığı. Sonra bir başka çekirdek ve fidan… Çöl kalan kıyıda önce tek tük lekeler, sonra öbekler, sonra örtü. Bir filiz dala döndü, dal meyveye, meyve yeniden tohuma. Tohum suya, dal çiçeğe, kök toprağa doydu; tohum suya döndü. Yıkılan döngü, hiç kimse onu kurmadan, kendi kendine yeniden kuruldu.

Bolluk geri geldi, ama aynı bolluk değildi; daha geniş, daha karışık, daha çeşitli. Suyun her kıyıya ayrı bir tohum bırakması, her toprağın ayrı bir şey okuması, her köşede başka bir şeyin yeşermesi demekti. Bir yanda eski elma, bir yanda hiç görülmemiş bir ot; bir yanda tanıdık bir gövde, bir yanda yeni bir kanat. Saçılma yalnızca geri getirmemişti; çoğaltmış, dağıtmış, çeşitlendirmişti. Tek bir ağaçtan başlayan orman, şimdi bin ağaçtan, bin kökten, bin sesten kuruluyordu.

Kanatlar döndü; otların arasından kalktı, dar yaylar çizdi, yeşile kondu. Çeneler döndü; ayıkladı, istifledi, yerin ağzına taşıdı. Ponpon kuyruklar çiçeklerin dibinde yeniden zıpladı. Yuvalar kuruldu, yumurtalar dolduruldu; kovuklarda petek, petekte bal; gövdelerin altında süt. Aç gölgeler de döndü; çünkü bolluk olan yerde açlık da olurdu, üreten yerde tüketen de. Yedi gün değil, yedi mevsim; doğum, seçim, çürüme, hepsi yeniden ve yeniden döndü. Orman kendini yeniden yazdı, üstüne yeniden yazdı, her mevsim biraz daha kalın, biraz daha kalabalık.

Ve bir gün, çoğalmanın doruğunda, kıyıda yeni bir koku belirdi.

Önce uzakta bir ışık; geceyi delen, titreyen, sıcak bir nokta. Sonra bir başkası, sonra bir dizi. Meşale tutan eller dönmüştü; ama bu kez duvarın ardında değil, açıkta. Karanlık artık onları durduramıyordu; gündüz yetmediğinde geceyi de yakıyor, zamanı da denetliyorlardı. Toprağı bölmeye başladılar, ama bu kez bir bahçeyle değil, ufka uzanan tarlalarla. Çizgiler çekildi, sıralar açıldı; orman kıyısında, suyun bıraktığı o çeşitli, karışık, taşkın bolluğun tam ortasında, düz ve ölçülü tarlalar belirdi. Değerli olanı seçtiler: işe yarayanı ektiler, yaramayanı söktüler. Çeşitlilik yeniden teke indi; karışık olan yeniden sıraya girdi.

Meşaleler kıyı boyunca dizildi, gece gündüz gibi aydınlandı. Orman bir yanda taşıyor, çoğalıyor, akıyordu; insan öbür yanda topluyor, sıralıyor, biriktiriyordu. İki yasa yan yana, bir nehrin iki kıyısında. Biri akan, biri tutan; biri dağıtan, biri yığan.

Ve yığın büyüdü. Tarla tarlaya, ambar ambara eklendi; kurutulan, istiflenen, üst üste konan ne varsa kıyıda birikti. Meşaleler bütün bunların arasında, kuru yığınların, susuz sapların, ölçülü istiflerin tam ortasında, yana yana dolaştı.

Bir kıvılcım için her şey hazırdı.

ALTINCI GÜN: ATEŞ

Bir meşale düştü.

Kuru sap tutuştu, istif tutuştu, ambar tutuştu. Ateş sıradan sıraya, yığından yığına, tarladan ormana atladı. Yandı; hepsi yandı.

Toprağın yazdığı yandı, köklerin fısıldadığı yandı, suyun taşıdığı yandı. Bir kıyının belleği, bütün ormanın sayımı, yerin altındaki o yazısız kütüphane; hepsi tek bir alevde okunamaz oldu. Duran yandı, saklanan yandı, sayılan yandı.

Ama bilgi yalnızca toprakta değildi.

Ateş yerleşik olanı aldı; kaçanın içindekine dokunamadı. Türlerin uykusuna işlenen o eski korku, beden değiştirerek aktarılan, kaynağı unutulmuş ama bilinen ne varsa, kaçanların kanında, kokusunda, rüyasında yürüdü. Yanan, yerde kalanı kül etti; ama kaçan, taşıdığını bilmeden taşıdı.

Geride kül kaldı, külün üstünde boğucu bir sessizlik, zihinde karanlık bir leke…

Tohum, kök, ateş, duman, kül…

YEDİNCİ GÜN: GÖÇ

Ateş adım saymadı, ama ateşten önce kaçanlar oldu.

İlk kıvılcımda orman boşalmaya başladı. Her yön bir kapıydı, her kapı dışarıya. Koşabilen koştu, uçabilen uçtu, sürünebilen süründü; ayrımsız, sırasız, hesapsız. Kanat havalandı, çene yer değiştirdi, ponpon kuyruk sıçradı; aç gölge ile tok gölge yan yana, av ile avcı omuz omuza kaçtı. Korku herkesi eşitledi; ateşin önünde ne seçim vardı ne sıra, yalnızca bir yön: uzağa. Orman kendini dışarı fırlattı; bütün türler, bütün gövdeler, ufka doğru saçıldı.

Ve her kaçan, bilmeden, bir şey taşıdı.

Bir kanadın bacağına yapışmış bir tohum, bir çenenin yuvasında saklı bir çekirdek, bir kuyruğun kürküne dolanmış bir diken, bir midenin içinde sindirilmemiş bir meyve. Kaçan her gövde, ormanın bir parçasını içinde ya da üstünde götürdü. Orman yanıyordu, ama orman aynı zamanda yeni orman olasılıklarına yürüyordu; bir mideyle, bir kürkle, bir ayakla ve bir anneyle.

Kaçanların arasında küçük bir gövde vardı; dört ayak, kısa bacaklar, henüz oturmamış bir ağırlık; iki dişli, genç, korkmuş. Duvardan kurtulan, ahırdan salınan, suyun bıraktığı kıyıda büyüyen, hiç görmediği bozkırı tanıyan Dişli. Midesinde, sabah yediği bir meyvenin tohumları; sırtında kül, burnunda duman. Nereye gittiğini bilmiyordu; yalnızca uzağa, yalnızca ileriye.

Duman, kül, siyah, mavi, kızıl…

Koştu, düştü, kalktı, yine koştu. Orman ardında küçüldü, kül ardında soğudu. Önünde yeni bir şey açıldı: geniş, kuru, boş. Bir ufuk, bir düzlük, bir bekleyiş. Yavru durdu, soludu, kokladı. İleride, çok ileride, belli belirsiz bir başka şey vardı; henüz ad konmamış, henüz varılmamış. Adım kalktı.

Göç bitmez. Yanan eker; kaçan taşır; tohum yürür.

EPİLOG: BOZKIR

Uçsuz bucaksız bir gök; kenarı ufka sürülmüş bozkır. Gün doğarken geceyi taşıyan nem, otların üstünde ince bir buğuya döner. Otların arasından bir kanat kalkar, dar bir yay çizer, yeniden yeşile konar. Zıplar, kemirir, solar, sararır. Sarardıkça sararan bir tekrar.

Sararan çizginin ucunda bir çene bekler; ayıklar, parçalar, sürükler. Patikalar genişler, kalabalıklaşır, yerin ağzına ulaşır. Yutan, saklayan, sessiz bir çukur. İçeride rutubet sayılır, dışarıda güneş unutulur. Yüzey aynı kalır; altında dizgi sürer.

Mavi, kızıl, siyah, kızıl, mavi…

Bozkırın bir ucundan iki dişli bir gölge belirir; küçük, genç, yorgun. Uzun yol yürümüştür; ardında kül, midesinde tohum, içinde adı olmayan bir korku. Susamıştır. Burun çalışır, koku yön verir. Yerin yumuşak yerini sezer, ön tırnak içeri iter; nem, tohum, biriktirilmiş lif. İki diş temkinlice toprağa dalar. Çenenin saydığı dağılır, istiflediği saçılır. İki diş topraktan çıkar.

Dişli başını kaldırır. Dil toprağın tuzunu ve kanı yoklar; burun daha derindeki nemi, daha büyük fazlayı koklar. Patika uzar. Adım kalkar.

Bir ufuktan diğerine, toprak yeniden yazmaya başlar.

PROLOGUE: THE STEPPE

A sky without end; a steppe whose edge is plowed into the horizon. As day breaks, the moisture that carried the night turns to a thin haze over the flatland. From among the grasses a wing lifts, draws a narrow arc, settles again onto the green. A slender winged body sinks a tooth into the rib of a stalk; a green fiber, half eaten, is left half to yellow. It leaps, it gnaws, it withers, it yellows. A repetition that yellows the more it yellows.

Looked at closely, at the end of the yellowing line another jaw waits; black and glistening jaws sort, dismember, drag. These jaws multiply and join in paths that widen, grow crowded, reach the mouth of the earth. A black hole that swallows ground grasses and seeds gazes in turn at the sky’s whitened blue, its brief red, its starred black, its red again and its blue once more. It passes slowly from blue to red; from the brief red to black, then to red again and to blue… From the mouth of the earth it pours into the stomach. A mouth governed by darkness and scent: a soundless pit that swallows the ground-up plant. Inside, the damp is counted. Outside, the sun is forgotten. The surface stays the same; beneath it the setting goes on.

Blue, red, black, red, blue, red…

A wing leaps, draws a narrow arc, settles onto the green.

Black glistening jaws and paths…

For a moment, onto the paths falls a four-legged, tusked shadow. The first step passes to the side; the second tests the air; the third step descends onto the point where the paths converge, onto the mouth of the earth. The thin roof caves in; the throat of the tunnels closes. A pipe falls silent; a door is locked from within. The fourth step blends into another rhythm. The hole is erased from the surface. The glistening black jaws scatter for a brief moment; then, at an unseen command, draw a new line. The still surface remains in place; beneath it the row begins again from somewhere else.

The tusked one tears the water from the green; coolness runs from the stalk’s thin vein into her mouth, but it is not enough. The eyes seek the surplus. It looks to where the paths converge; to that point where the damp seeps, where the jaws have stockpiled. It senses the soft place of the earth; the front hoof pushes inward. The dark opens: damp, seed, hoarded fiber. Two tusks plunge into the earth. What the jaw counted scatters; what the jaw hoarded spills. Some seed flings to the four winds; some damp seeps into another layer of the earth; some fiber tangles in the ropes of the wind. A tusk strikes a stone. The mouth of the earth falls silent in a cloud of dust. Order broken, surplus scattered, the count erased.

One Tusk lifts her head. The tongue tastes the salt of the earth and the blood of the lost tusk; the nose smells the damp deeper down. The path lengthens. A step lifts. One Tusk, with the weight of seed in her stomach, the warmth of damp fiber, the season the jaw had stored, continues on her way. Damp, fiber, and seed lie heavy in One Tusk’s stomach, and the surplus disperses to the earth step by step; a seed dropped here, a damp seeped there, a fiber loosened elsewhere.

She turns her head to the horizon; while the heat presses the air behind an invisible glass, she lengthens her steps. The shadow shortens. The path lengthens. The grasses whistle; the stone resists. While the still surface hides the war waged below, One Tusk goes on: after the scent, along the thin thread of want, toward the horizon. The more she thinks of the water she will find, the more thought sharpens the thirst. The air shivers with heat. The steps shorten, the breath deepens, the thirst sharpens. Within her chest a drum beats that shakes the ribs.

By the roadside, bones appear. Ribs gone white in the sun, bone-ends spilled from the mouth of the sand, and among them all manner of grasses risen up, a damp nose… At the center of the heap of bone, where once a stomach had been, a green sprig grown from far away, a little inheritance. The steps, passing among these silent witnesses, grow even more measured; scattered vertebrae, like broken travelers upon the path.

The sky reddens and darkens. The wind keeps on; the whistlings multiply. One Tusk takes for shelter a rib standing half a body’s height, the soil the rib had gathered from what the wind dragged by, and the grasses it had raised within. She sinks into a deep sleep. As day whitens she wakes; she eats the grasses, smells the bones, digs at the roots. As she digs, a skull comes up; tuskless, hollow, familiar. She starts, and stares for a long while. This tuskless thing risen from beneath the earth, like herself but tuskless. One Tusk and the tuskless one come face to face; one in the earth, one standing. For a moment she knows neither direction nor step. Then the nose works; scent gives the way. With trembling, lost steps she sets out.

As the steps go on, the steppe changes. First a sound, a thin rustle coming from beneath the earth. Then another; a ticking, a fluttering, the sound of a wing. Among the grasses a shadow slides; from under a stone another comes out. The morning dew has gathered on every surface: on stone, on leaf, in the hollows of dead shells. Beneath the earth the tunnels have widened; above it the paths have multiplied. A flower has opened where the beaked one had stood the spring before; single, yellow, crooked. Beside it a bud; beside that, another. The sounds of wings gather, the bodies multiply, the scents grow layered. There are some who smell the cool from beneath the earth, who keep a drop within their bodies, who turn their backs to the dew and drink the morning, who fold the shade between two stones and there hold out. The tongue of each is short, its reckoning long. They shorten the day, lengthen the night, and wait for the dew.

At last a scratch appears on the horizon. Around a thin fissure, as though the lips of the earth had parted, a mist rises; the air holds its breath for a moment. Two slopes slowly draw near one another; between them a faint forest silhouette hangs. This is the sign the water gives without speaking its name aloud. One Tusk strains her ears, gives her nose to the wind; the drum of the heart slows a little.

Before such fearsome abundance she goes on with cautious steps. She leans into the shade and takes the wind from the front. Stepping onto the stone, she makes no sound. Her eye counts the gaps between the grasses; her ear catches the sharp curve of an unseen wing. The scent grows distinct; wet earth, willow bark, the fine salt of moss. The steps stay small again. A new tongue; a new law; a new order. A step lifts, and the forest waits.

THE FIRST DAY: BIRTH

The forest hid the night; at dawn it slowly let it go again. The moss lay wet at the foot of the trunks. The roots carried word to one another underground. Broken branches fell to the earth; the wind went in among them, and out. As sleep loosened in the veins of the leaves, the mist rubbed against the trunks. Thin, white, silent.

One Tusk entered the forest. The steps were small; the ear was open. The shivering nose counted everything one by one. On the steppe the scent had come single; damp, salt, blood. Here it came in layers; rotting bark, fresh leaf, wet earth, mushroom, flower, the breath of an animal. The eye could not adjust; the ear wearied of catching. The body stopped, waited, then took one more step.

The sound of water parted from the rustle of leaves and grew distinct. One Tusk walked toward that sound: cautious, measured, lending her ear to the ground at every step. When she reached the cold, clear bank she stopped; stones showed at the bottom. She drank long. Then, lifting her head, she looked to the far side of the bank. Soft earth, deep shade, green everywhere; everything she had sought on the steppe a whole life long lay heaped here, one thing upon another. She took a few steps toward it. Her body turned in the current, sank, rose to the surface, and remembered swimming without thinking. When she crossed to the other side the muscles had loosened; the breath was deep. Her body had been cleansed of the steppe’s dust and dressed in the scents of the forest.

She went on along the bank. In one place the earth was especially soft; a hollow hidden among the roots. The claw pushed in, the earth gave. Damp, root, insect, seed. The surplus was here, gathered deep, ripened. One Tusk ate. She ate and ate. She paused, and ate again. The stomach filled, grew heavy, the steps shortened. The body widened from within; but this time not from eating alone. Within there was another weight; silent, warm, its own.

Before the dimness lifted, One Tusk made a low shelter close to the ground. The body loosened from within; slowly, heavily. The forest waited. The earth waited. The water flowed but flowed more slowly; as if for that moment it held its breath. The silence thickened; something was about to fill. The first young one fell. Small, wet, trembling. The earth took it, softened, held. The eyes had not yet opened; the nose did not yet know its first scent; the legs did not yet know their own weight. But within there was something; that something would lift it from the earth.

The second young one fell. The forest grew a little heavier. The third and the fourth. Each added a new weight to the world; each came from the far end of the steppe and came to be in the forest. The dew leapt. Pools of water broke the sky; the clouds appeared twice, the birds three times. The still rhythm grew heavy; then, taking in the new sounds as well, returned to its flow. Days passed, and in each day’s repetition the steps grew a little stronger, the noses learned. They smelled, they ate, and they made paths that deepened and lengthened.

One of these paths reached a single apple tree at the water’s edge. Its branches bent to the water, its fruit heavy, those that fell to the earth renewed each morning, a new one taking the old one’s place. One Tusk and the young ones wandered beneath that tree; first they smelled, then they tasted, then they would not let go. The fresh apple the tooth broke; the rotted one the tongue knew. The second one’s taste was different. Beyond sweet, beyond sour. At the back of the tongue a thin burning, inside the head a faint turning, beneath the steps a softening earth. The young ones staggered, bumped into one another, fell, and got up content. The sky tilted a little, the trees swayed a little. The boundaries dissolved; where one ended and another began grew uncertain. Young one, or earth, or water; it could not be told apart. Everything a little brighter, a little nearer, a little more the same.

The young ones filled with seeds; one by swimming, another by digging, they scattered the seeds. With the staggering steps the seeds mixed into the earth. Some fell into the mud of the bank, some went in among the roots, and—to begin a repetition and give new fruit—slept in the wet earth at the water’s edge.

Blue, red, black, seed, root…

Beside one apple tree another apple tree appeared. The branches bent to the water; the fruit grew heavy; the earth filled with the scent of apple. As the apples ripened others came too; first small wings, then larger ones; first the thin-legged, then the heavier-footed. The tree gave, the comer came, hunger ate, the fruit fell, the seed slept. The more the abundance grew, the more the comers multiplied; the more the comers multiplied, the more the abundance scattered. The bank, the forest, and even the air had been covered by the mantle of abundance.

An apple tree swayed; a fruit fell. It rolled on the earth, took to the slope of the bank, entered the water. The water took it, dragged it, carried it. Where it went was not known; the fruit did not know; the water did not ask. It only flowed, it only carried. The apple turned in the current, sank, rose to the surface, turned. It entered one bend, then another. Just like the young ones, just like the seeds, just like One Tusk. Each had fallen without knowing where it went; none had asked as it flowed. From one horizon to another the earth had written them, the water had carried them. Flung, dragged, taken root, and multiplied.

The seed drank its fill of water, the branch of blossom, One Tusk of apple, the young of milk, the earth of rot; and the seed returned to water.

THE SECOND DAY: SELECTION

The seed had drunk its fill of water; the branch of blossom; the earth of fruit. It was full, it overflowed, it flowed. The morning opened with dew; the noon widened with heat; on every surface a glint, on every branch a breath. The young ones played at the water’s edge; wings rose from among the grasses; little cottontailed bodies leapt at the foot of the flowers, stopped, smelled, leapt again. Among the branches there were nests; in the nests, eggs. In the hollows honeycomb, in the comb honey. On the flowers cocoons, within the cocoons waiting wings. Beneath the mother bodies, milk; on the earth fruit, on the branch blossom. The air was heavy with pollen. A leaf drifted down, touched the water, drew rings. Everything was soft; everything was slow; everything was safe. Everything was producing; everything was hoarding.

Seed, root, leaf, fruit, seed…

⚠ WARNING: From this point on it contains violence and graphic description. Those who wish to skip may pass to the next mark.

There was no warning. Suddenly hunger came. So fierce that the trees shed their blossoms; the branches trembled; the hum fell silent, the rings at the water’s edge broke. From among the flowers a shadow sprang, a jaw closed, a cry broke in the bone, the bone was crushed within the flesh.

The fainting cottontail opened its eyes inside a stomach; the acid ate its fur, burned its breath. Onto it a piece of leg was added, a little mud, and even a bit of branch. A one-way, dark, warm, narrow, and irreversible vacuum.

The hungry claw came in from the middle; the hungry wing cut from above; through the gap a young one escaped, the hungry tail wrapped from the sides. Claws mixed with teeth; teeth with hooves; hooves with claws. A jaw chose a belly; the belly’s owner saw the underside of its skin for the first and last time; warm and bright, outside. Then the head dropped. The breath that fear had drawn into the lungs emptied from the severed throat. Blood touched the earth; the earth drank, and wanted more. A jaw found a tail; another jaw stripped that tail.

The nests overturned; the eggs broke, their yolk ran onto the earth and their shell mixed into the mud. The comb was crushed; the honey seeped into the earth, and onto it blood mixed; sweet and iron, in the same little pool. The cocoons split; the raw wings within them scattered before they had flown. The mother’s milk ran with blood, white and red, side by side. The poisoned needle stung a severed hoof; the hoof flinched and stopped. Grasses, saplings flattened; the branches of trees broke; whatever had been arrayed along the bank was laid out on the ground. The flowers were crushed beneath silken wings; sweet pollen, sour bile, iron blood. All in the same air.

The young one that leapt into the water, the one waiting at the bank took; half in water, half in jaw it was torn apart, the water turned red, then cleared, then reddened again. Another buried itself in the mud, held its breath, weights passed over it, passed, passed; one of them stopped, smelled, scratched, found.

The soft earth of abundance was now full of mud, of blood, of broken branch, of leftover body, of spilled egg and milk. The morning dew could no longer be seen; every surface had been covered by something else. Whatever had been hoarded was opened, poured out, scattered; the shell could not protect the egg, the comb the honey, the body the milk, the cocoon the wing.

The abundance had filled in one season; now it was emptying in one afternoon. Everything gathered, everything protected, everything kept; all of it opened at once, all of it passed into other bodies, stomachs scattered into stomachs.

⚠ The sensitive section has ended.

Then the selection stopped; it ended as suddenly as it had begun. The hungry shadows fed; the sated shadows withdrew in silence. They left behind heavy breaths, wet jaws, and a field of plunder. The lack had filled.

While all this happened, One Tusk had broken to the side. At the first cry her body turned for an instant toward it; she took a step, three hooves rose into the air. The great mass that struck her she understood only afterward. She resisted being dragged far from her young ones, but could not hold out. She was hurled, she turned, she tumbled into the water.

The water was cold and the fall was sudden. Direction was lost; she turned, sank, rose to the surface, turned… Then one foot touched the bottom; then another. The current left her on the far bank. She collapsed into the mud; the water ran from her body; her flank rose and fell. Then nothing. For a while nothing, and a deepening nausea.

The world came back. Distant muffled sounds, broken colors… It was not real. The body was there but it was not her; the legs were someone else’s legs, the breath someone else’s breath. One Tusk looked but did not see; stood but was not there. Somewhere between the two, in a void, she hung. Which was real? How many young ones remained, she did not know. Which had escaped, which had fallen, she did not know. But this not-knowing was now of another kind; she could not even ask. Only a numbness; only a hum; only an unreal now.

The body was heavy; but this weight was not a burden to be carried, it was a stone that could not be lifted. The lack had found her; in another way, in silence, from within. For a long while she did not stir. Then, without a decision of her own, a leg rose; then another. Not a path; only a moving away. One Tusk walked; not knowing where she went, not asking why she went.

Behind her, in the middle of the field of plunder, onto a body left half-finished a buzzing settled. There could be no more right of it and no more wrong, no good and no evil, no beautiful and no ugly, no lack and no surplus.

THE THIRD DAY: DECAY

Upon a slipping hoof, a knee that could not hold to it, an eye smeared with mud, One Tusk went on. When she came to the mouth of a ditch she could not stop; the ditch took her, hid her in that nameless gap between sleep and waking, closed over her, and no sooner had the darkness filled than the dream came.

Within the forest water flowed; then the steppe came, then the forest again, then water again. The places mixed into one another, one passing through the other. There were young ones playing in shafts of golden light but they had no faces; they had voices but no words. Into the happy drunkenness of the surplus a mass struck, hurled it in an instant; but the fall was slow, time stood still like water. She called out, but no breath came. The water took, turned, carried; an apple rolled, entered the water, vanished. One Tusk watched what happened, and as she watched she saw herself walking upon a giant apple; somehow it was not she who stepped but the apple that turned. Then she herself became the apple, then the seed, then the young one, then One Tusk again; which she was, she could not tell. The day, within the night, parted into its fibers; fear broke from the water, was written back into the water; the body broke from the shadow, was written back into the shadow. As the earth strips the flesh above, so the mind below stripped the day, and digested it.

Then the dream too dissolved; the colors went out, the sounds scattered, and only a turning darkness remained. But the experience that wandered in that darkness was no longer One Tusk’s alone; it seeped into the roots, walked along that silent web beneath the earth. The fear a body had lived, changing bodies and losing its first meaning, would mix into the dreams that came after; its source forgotten, wordless but known.

The ditch held her one season, then one more; rain fell and softened the earth, snow fell and covered the earth, the sun came out. One Tusk, beneath all of this, hung between being and not-being.

On the other side, the first to descend onto the field of plunder was the buzzing, and one buzzing became a thousand; the half-finished bodies swelled, loosened, opened, the skin dissolved, the fiber scattered, the bone opened to the sky. The maggots wrapped it, silent and numberless and patient, and carried the forms one into another: the cottontail’s fur to the dark of the earth, the hungry claw’s muscle to the water of the roots, leaf flowed to flesh, flesh to leaf. Which was prey and which predator, which young one and which mother, could no longer be told apart; a dark, warm, nameless broth of being spread along the bank, and here too the boundaries thinned. Body touched body, the end touched the beginning. The earth read this broth sip by sip, wrote what it read into the roots, the roots whispered to one another; so that what one tree knew another heard, and the whole forest counted the loss of a single bank. Then the buzzings multiplied, crossed the bank, walked into the forest, and carried with them something unseen, spreading by scent, contagious at a touch; wings fell, eyes clouded, bodies heated, trembled, stopped. The decay took not only the dead but the living too; the surplus the abundance had left now turned into another surplus, into sickness.

One more season turned. The ditch warmed again, and that dark cloud of buzzing, spreading, at last reached beneath the earth, to One Tusk; it tried to take her too into its own darkness, into that nameless broth. But this body had not yet dissolved; the ear shook, the tail lashed, and One Tusk rose with difficulty out of the buzzing darkness. The earth let her go, or she came out of the earth, which it was could not be told; one eye opened, then the other, the darkness dissolved, light seeped in.

The ditch had taken the memory and not given it back; the sleep had swallowed not only the weariness but the past as well. She was as if newborn but she was not a young one, she was old, she was weary; not a blank tablet but an erased one, with traces still standing upon it but worn and broken.

In this emptiness only hunger spoke, and hunger was older than everything. The stomach dragged the body, the nose chose the water, and One Tusk walked. She came to the cold, clear, but unfamiliar bank, drank, and as she drank she saw in the mud a round, dark, rotted apple washed onto the shore; an apple that had come a long way, turned in the water, stayed on the bank, been left to rot. She drew near it, smelled; within her something stirred but did not rise to the surface. Then the tongue touched.

And lightning struck.

Everything came back at once, in a single taste: the steppe, the thirst, the bones, the tuskless skull; the forest, the water, the abundance, the apple tree, the drunkenness, the young ones, the shadow, the jaw, the acid, the vacuum, the breath, the collision, the sinking, the hurling… Whatever the dream had torn apart and scattered, the taste set all of it back in place in a single stroke; for the taste of the rotted apple was the taste of the first drunkenness, and the first drunkenness was the last peace. She remembered; who she was, what she had lost, what she had left behind, she remembered.

The remembering went down into the body too. The tongue felt out its old place, would seek the gap of the lost tusk; but the gap had grown. It sought one more tusk, did not find it; the other too was gone, in the chaos, in the mass, in the water, somewhere, broken off unnoticed. One Tusk was no longer one-tusked; the tongue felt the bare gum from end to end, found neither a tip nor a root, only a flat, empty, soft border. And as she felt that border the steppe came back: that skull risen from beneath the earth, tuskless, hollow, familiar, like herself but tuskless. The thing across from her was no longer in the earth, it was in her own mouth; she flinched as she had flinched that day, but this time there was no direction to flee, no face to turn to. She could not flee from herself.

She was no longer one-tusked. Tuskless, while she thought all this, slowly rose from the mud she had sunk into, and looked to the far bank.

Across, on the main bank, the tool-holding hands came; a burning white dust they scattered over whatever was rotting. The scent cut off, the buzzings scattered, the broth froze, the sickness fell silent; what nature could not stop they had stopped, taking the decay into their palms. Then they began to gather. First the rotting: the bone, the skin, the half-transformed body. Then the standing: the fruit on the branch, the egg in the nest, the honey in the hollow, the milk in the body, whatever grazed, flew, crawled. Last of all the root: the sapling, the seed, the tree with its trunk. Whatever the earth might read, whatever a mouth might feed on, they took; far away, behind a line, back to the place they had come from. They counted, they gathered, and they left. Behind them a forest remained; but fruitless, seedless, breathless, hungry as a desert.

Fruit, seed, sapling, lime, desert…

The hands took the water too; the river’s water dwindled. Tuskless crossed the knee-deep water, walked into the forest, and in the place of the world she sought she found an emptiness. There was no young one. The branch was empty, the nest was empty, the hollow was empty; not a fruit, not a seed, not a thing drawing breath. Where once abundance had overflowed was now dry, white, silent; she had left the steppe behind, but the steppe had found her here, in the middle of the forest. The nose searched, did not find; the earth could offer nothing to read.

In the forest where the lime had imprisoned all scent, she followed a broken branch, a crushed blade of grass, and a cloud of scent from far off. Hunger drew her toward the scent. She only walked, as she had on the steppe; but this time she had no tusks to plunge into the stomach of the earth. As the morning dew drew near she butted against a wall and stopped; a wall whose end could not be seen, and behind it the cloud of scent.

THE FOURTH DAY: THE WALL

The wall was wood; it was long, flat, its end out of sight. Not one curve upon it, not one gap; every plank the same as the next, every space equal to the next. Tuskless walked along the wall, smelled, sought a passage. Hunger was impatient but the body held out; at last she found a place where two planks had loosened, pushed in her nose, shouldered, squeezed, passed through. The wood groaned, then fell silent. Inside there was another world.

This was not the forest. The earth had been leveled, lined, divided; everything was a right angle, every angle measured. The trees had been planted in rows, their spacings equal as if set by a finger; the grasses cut to a single height, their edges aligned to a line. Nothing was where it wished to be; everything was where it had been allotted. The scattered, overflowing, blind abundance of nature had here been counted, separated, ranked into line. There were heaps; equal, parallel, as if numbered. There were vessels; lidded, ordered, sealed. On one side fruit, measured and set apart; on one side grain, weighed and heaped; on one side stored meat, hung and dried. Even the scent had entered order; each scent stood in its own corner, did not mix with the next.

The surplus was here. But it did not flow.

Lime, desert, wall, wall, wall…

In the forest the surplus overflowed, spilled, flowed into another mouth; here it had been stopped. Number had nailed it to the ground; the line had divided it; the lock had shut it. Here there was no mouth of the earth, no swallowing darkness; only closed vessels, closed granaries, closed doors. The law of flow had been cut, and in its place another law set down: hoard, separate, count, hold.

In the middle of the garden a body lay stretched out. Sprawled on its side, mouth open, its breath heavy and ragged. Beside it an overturned vessel, sour grape juice seeped from the vessel’s mouth, spread across the lined surface of the earth. The guard had drunk and passed out. So drunkenness was here too, just as in the apple of the forest; the surplus toppled even the one who hoarded it. The one who built the order lay, in the middle of the line he himself had drawn, wrecked by his own surplus. Tuskless looked at him, waited; the body did not stir, only breathed. The danger slept.

Then hunger spoke.

Tuskless plunged into the first heap. The line broke, the row scattered, the count went astray. She toppled the fruit, scattered the grain, broke the vessel, trampled the seal. The closed was opened, the ordered was mixed, the held was poured back onto the ground. She ate and ate, just as on the first day of the forest. But that day she had eaten nature’s overflowing surplus; this day she was eating the surplus that man had locked away. Every heap she toppled was the end of a row, every vessel she scattered the undoing of a count. As Tuskless ate, the geometry dissolved, the lines bent, the order turned back into forest. The body grew heavy, sated, swollen; but it did not stop, it could not stop. Against the lock, will, by the hand of hunger, won again.

Then a scent came; apart from the others, familiar, warm, of her own. Tuskless went still, alert. Beyond the heaps a low structure; a closed door, behind it bodies drawing breath. A stable. She drew near, smelled, and found it: a scent of her own blood, her own belly, of herself. The surviving young one was there; saved from the plunder, then taken from the mud, then shut behind the wall. Like the surplus, it too had been counted, separated, held.

The door was shut with a bolt. Tuskless pushed it with her nose, forced it with her bare mouth, at last toppled it with her shoulder. The bolt broke, the door opened. Inside there were timid, crowded, ordered bodies. Each in a stall, in each stall a number, walls within the wall… Tuskless opened every wall. The young one came forward; scent knew scent, body body, blood blood.

Tuskless drove them toward the place she had entered, toward the gap where the planks had loosened. The young one squeezed, passed, slipped outside; after it the others, one behind another, from the gap into the forest, into openness, into scatter, they fled. The penned herd was freed again; the count was broken once more, the held flowed once more.

It was Tuskless’s turn. She ran to the gap, pushed in her nose, shouldered; but she did not pass. The body would not pass. She had eaten too much; sated, swollen, grown heavy. The body that fit on the way in no longer fit, because it had filled. The abundance had let her in, and now held her within. She shoved, forced, squeezed; the planks groaned but did not give. The surplus she had eaten stood in her body, and would not let her body through the gap. Because she had been sated, she had fallen into a trap; the same lock, in another form, had shut her too.

Panic came. She drew back, sought another way out, ran along the lines, butted into the corners; the garden closed in like a labyrinth because everything was flat, everything was closed, everything was measured. In the forest every direction had been a road; here every direction was a wall. As she turned, she struck the passed-out body. The guard flinched, rose, stood up. For an instant two startled eyes met a tuskless eye. Then a voice rose, a shout; then other voices, other bodies. From the structures hands came out, lights appeared, feet ran. The garden woke; order set out to chase the one who had broken it.

Tuskless fled. She trampled the lines, knocked down the rows, passed among the heaps; behind her voices, footsteps, the nearing hands. She sought an opening, found always a closing; a wall stretching its full length. Then the scent of water came, and after it the wall ended and she saw the weir. One edge of the wall looked onto the river; the earth rose there, and the gathered water spilled over and reached a drop. Tuskless ran there, to the last scent, the last opening. On one side the water flowing below, on one side the nearing bodies, behind her always that wall.

She turned. Across from her were the spear-bearers; this time not far off, not faceless. They had faces, they had eyes, they had their fears and their anger. One came forward; an arm swung, a whistling sound was heard. The spear drew a straight line; in the air, flat, toward Tuskless. And the spear entered the body. Not deep, perhaps, but enough. Tuskless staggered back; the hoof found emptiness, the bank gave way, the body went over.

And she fell.

The water was cold, just as on that day. But this time there was no panic, no thrashing, no effort to keep from sinking. The current took her, turned her, began to carry her; she let go. She sank once, rose once to the surface, looked a last time: above, the wall; on the bank, the faces; in the hand, the spear. Then the water covered the surface. Those left on the bank stood staring; the one who had thrown the spear came forward, the others turned to him. A hum rose at the foot of the wall, lifting him up, naming him, proclaiming him a hero.

Man wrote a victory into man’s ledger. Tuskless, into the ledger of all that is…

THE FIFTH DAY: SCATTERING

The water’s surface closed, the sound died, the hum on the bank moved away. But beneath the water, in the unseen place, the real thing began.

As the body flowed it opened, as it opened it scattered. The skin dissolved, the fiber loosened, whatever the stomach held it gave to the water. All that surplus counted, separated, locked behind the wall; fruit, grain, seed, root; now passed through a body and poured back into the current. The water took it, divided it, carried it; just as on the first day it had taken, divided, carried that single apple. What had been counted was scattered, what had been gathered set out, what had been closed opened into all the arms of the water.

And the water set down what it carried, one by one.

A seed struck a shallow bank; the mud took it, closed over it, hid it. Another stopped farther down, beneath a shadow; the earth read it, wrote it within. A piece of fiber drifted on the face of the water, caught on a branch, dried, mixed into the air. A half-dissolved fruit settled into the shallows; a fin drew near it, bit it, carried it; beneath the scales, in the deep of the water, to another stomach, another road. On the bank a jaw was waiting; it took what the water brought, dismembered it, dragged it to the mouth of the earth. A wing came low, snatched a crumb from the face of the water, carried it far, to an altogether different bank. The last piece of the body sank to the bottom, buried itself in the mud, slowly returned to earth; the tusk that had once opened the mouth of the earth was now becoming the earth itself.

Then time flowed, the season turned.

Wall, wall, water, seed, root…

The first green came up in a place the seed and the earth knew; planted by no one, counted by no one. Then another seed and sapling… On the bank left desert, first scattered spots, then clumps, then a cover. A shoot turned to branch, branch to fruit, fruit to seed again. The seed drank its fill of water, the branch of blossom, the root of earth; and the seed returned to water. The broken cycle, with no one to build it, built itself again.

The abundance came back, but it was not the same abundance; wider, more mixed, more varied. The water’s leaving a different seed on each bank, each soil reading a different thing, meant that in every corner something else grew green. On one side the old apple, on one side a grass never seen; on one side a familiar body, on one side a new wing. The scattering had not only brought back; it had multiplied, dispersed, diversified. The forest that began from a single tree was now built of a thousand trees, a thousand roots, a thousand voices.

The wings returned; rose from among the grasses, drew narrow arcs, settled onto the green. The jaws returned; sorted, stockpiled, carried to the mouth of the earth. The cottontails leapt again at the foot of the flowers. Nests were built, eggs were filled; in the hollows honeycomb, in the comb honey; beneath the bodies milk. The hungry shadows returned too; for where there was abundance there was also hunger, where there was a producer there was also a consumer. Not seven days but seven seasons; birth, selection, decay, all turned again and again. The forest wrote itself again, wrote over itself again, each season a little thicker, a little more crowded.

And one day, at the peak of the multiplying, a new scent appeared on the bank.

First a light far off; piercing the night, trembling, a warm point. Then another, then a row. The torch-holding hands had returned; but this time not behind the wall, in the open. The darkness could no longer stop them; when the day was not enough they burned the night too, controlling time as well. They began to divide the earth, but this time not with a garden, with fields reaching to the horizon. Lines were drawn, rows were opened; at the forest’s edge, in the very middle of that varied, mixed, overflowing abundance the water had left, flat and measured fields appeared. They chose what was of value: they sowed what was useful, tore out what was not. Variety came down again to one; the mixed entered the row again.

The torches were arrayed along the bank, and the night grew bright as day. The forest on one side carried, multiplied, flowed; man on the other side gathered, ordered, hoarded. Two laws side by side, on the two banks of one river. One that flows, one that holds; one that disperses, one that piles up.

And the pile grew. Field was added to field, granary to granary; whatever was dried, stacked, laid one upon another gathered on the bank. The torches wandered among all of it, in the very middle of the dry heaps, the waterless stalks, the measured stacks, side by side.

For a single spark everything was ready.

THE SIXTH DAY: FIRE

A torch fell.

The dry stalk caught, the stack caught, the granary caught. The fire leapt from row to row, from heap to heap, from field to forest. It burned; all of it burned.

What the earth had written burned, what the roots had whispered burned, what the water had carried burned. The memory of a bank, the count of the whole forest, that wordless library beneath the earth; all of it, in a single flame, became unreadable. The standing burned, the kept burned, the counted burned.

But the knowledge was not only in the earth.

The fire took the settled; it could not touch what was within the one who fled. That old fear inscribed into the sleep of the species, passed on by changing bodies, its source forgotten but known—all of it walked in the blood, the scent, the dream of those who fled. What burned turned what stayed on the ground to ash; but the one who fled carried, without knowing, what it carried.

Behind, ash remained, and over the ash a suffocating silence, in the mind a dark stain…

Seed, root, fire, smoke, ash…

THE SEVENTH DAY: MIGRATION

The fire did not count its steps, but before the fire there were those who fled.

At the first spark the forest began to empty. Every direction was a door, every door to the outside. What could run ran, what could fly flew, what could crawl crawled; without distinction, without order, without reckoning. The wing took off, the jaw changed places, the cottontail sprang; the hungry shadow and the sated shadow side by side, prey and predator shoulder to shoulder, fled. Fear made everyone equal; before the fire there was neither selection nor row, only one direction: away. The forest flung itself outward; all the species, all the bodies, scattered toward the horizon.

And every one that fled carried, without knowing, something.

A seed stuck to the leg of a wing, a kernel hidden in the socket of a jaw, a thorn tangled in the fur of a tail, an undigested fruit inside a stomach. Every fleeing body carried a part of the forest within it or upon it. The forest was burning, but the forest was at the same time walking toward the possibilities of a new forest; with a stomach, with a pelt, with a foot, and with a mother.

Among those who fled was a small body; four legs, short legs, a weight not yet settled; two-tusked, young, frightened. Saved from the wall, loosed from the stable, grown on the bank the water had left, knowing a steppe she had never seen—Two-Tusk. In her stomach, the seeds of a fruit eaten that morning; on her back ash, in her nose smoke. Where she was going she did not know; only away, only onward.

Smoke, ash, black, blue, red…

She ran, fell, rose, ran again. The forest shrank behind her, the ash cooled behind her. Before her something new opened: wide, dry, empty. A horizon, a flatland, a waiting. The young one stopped, breathed, smelled. Ahead, far ahead, there was another faint thing; not yet named, not yet reached. A step lifted.

The migration never ends. What burns sows; what flees carries; the seed walks on.

EPILOGUE: THE STEPPE

A sky without end; a steppe whose edge is plowed into the horizon. As day breaks, the moisture that carried the night turns to a thin haze over the grasses. From among the grasses a wing lifts, draws a narrow arc, settles again onto the green. It leaps, it gnaws, it withers, it yellows. A repetition that yellows the more it yellows.

At the end of the yellowing line a jaw waits; it sorts, dismembers, drags. The paths widen, grow crowded, reach the mouth of the earth. A swallowing, hiding, soundless pit. Inside, the damp is counted; outside, the sun is forgotten. The surface stays the same; beneath it the setting goes on.

Blue, red, black, red, blue…

From one end of the steppe a two-tusked shadow appears; small, young, weary. She has walked a long road; behind her ash, in her stomach seed, within her a fear with no name. She is thirsty. The nose works, scent gives the way. She senses the soft place of the earth, the front hoof pushes inward; damp, seed, hoarded fiber. Two tusks plunge cautiously into the earth. What the jaw counted scatters, what it hoarded spills. Two tusks come out of the earth.

Two-Tusk lifts her head. The tongue tastes the salt of the earth and the blood; the nose smells the damp deeper down, the greater surplus. The path lengthens. A step lifts.

From one horizon to another, the earth begins to write again.